இணையத்தில் உலவிய போது இந்த கட்டுரையினை கண்டேன். நானும் வாஸந்தியும் சந்தித்து உரையாடிய நிகழ்வினைப்பற்றி வாஸந்தியே எழுதிய கட்டுரை. 2006ஆம் ஆண்டு அம்ருதா பத்திரிக்கையில் வெளிவந்தது. இப்போது இணையத்தில் காண்பதில் மகிழ்ச்சி. உங்களோடு பகிர்வதில் ஆனந்தம்

கண்ணில் தெரியுதொரு தோற்றம் – 2

நான் அவர்களை சந்தித்தை இங்கே காணலாம்

சந்திப்பு – 1

சந்திப்பு – 2

சந்திப்பு – 3

நன்றி

்

-விழியன்

காரைக்குடியில் ஓர் நாள்

காரைக்குடி மண்ணை முதல் முதலாய் தொட்டு பார்த்தது அன்று தான். பேருந்தில் இருந்து இறங்கியதும் தெரிந்தது கவிஞர் கண்ணதாசனின் மணி மண்டபம் தான். சுவரில் “அகவிலாசம்” கவிதை புத்தக வெளியிடு என்ற போஸ்டரை படித்து கொண்டிருந்தேன். வளநாடனின் புத்தக வெளியிடு. இணையம் மூலமே சினேகம் கொண்டவர். அவரின் புத்தக வெளியீட்டிற்கு காரைக்குடி வரை பயணித்து இருந்தேன்.வைரம் ஓட்டலுக்கு நான் செல்ல வேண்டும். அங்கு தான் அறை போட்டிருந்தார் வளநாடன்.

சுற்றும் முற்றும் ஏதும் கட்டிடங்கள் காணவில்லை. எங்கு செல்வது என தெரியாமல் காலை 9 மணிக்கு முச்சந்தியில் நின்றிருந்தேன். பெரியவர் ஒருவர் வண்டியில் வருகின்றார். “ஐயா வைரம் காம்ளெக்ஸ்” எங்கு இருக்கின்றது என்கிறேன். வண்டியை நிறுத்துகிறார். “ஊருக்கு புதுசா?..இருங்க” என்கிறார்.வண்டியை விட்டு இறங்கி அருகே எங்கோ செல்கிறார். “தம்பி அதோ பச்சை நிறத்தில் பஸ் இருக்கு பாருங்க அதற்கு எதுக்க தான் வைரம் காம்ளெக்ஸ் இருக்கு…”. தான் வேறு வழியில் செல்ல வேண்டும் இல்லை என்றால் அங்கே இறக்கிவிட்டிருப்பேன் என்று வண்டியில் சென்றுவிட்டார். நான் அப்படியே சில விநாடிகள் ஸ்தம்பித்து நிற்கிறேன். இதே நிலைமை வேலூரில் நடந்தால் நடப்பதே வேறு. காரைக்குடி தன் முதல் சில நிமிடங்களிலேயே கவர்ந்துவிட்டது.

அறைக்கு சென்று தயாராகி மீண்டும் கவிஞர் கண்ணதாசன் மணி மண்டபத்திற்கு வருகிறேன். வளநாடனை முதன்முதலாக சந்திக்கிறேன். கொஞ்ச நேரத்தில் மற்றொரு முகம்காணா நண்பர் அழைக்கிறார். ஆர்குட்டில் சந்தித்து உரையாடி நண்பர்களாகி காரைக்குடியில் சந்திப்போம் என்று சிங்கப்பூரில் இருந்து வந்திருந்தார். பெயர் இளங்குமரன். தமிழ் ஆசிரியர். மர நிழலில் நானும் இளங்குமரனும் அமர்கின்றோம். “பள்ளி துவங்க வேண்டும் என்ற ஆசை எப்படி வந்தது” என்கிறேன். தான் கடந்து வந்த பாதை, தமிழகம் முழுக்க சுற்றியது, கல்வி அவலங்களை சந்திக்க நேர்ந்தது, தமிழக பள்ளிகளில் பணி புரிந்தது, விதையாய் இருந்து கனவு விருட்சமாக வளர்ந்தது, சிங்கையில் வேலைக்கு அழைப்பு வந்தது, பத்து வருடம் சம்பாத்தியம் வீணாய் போனது, தன் அனுபவங்களை கொட்டுகிறார். நான் மெளனத்தை மட்டுமே பேசுகின்றேன். அத்தனை இழந்தும் “நான் எழுந்து வருவேன்…” என்று முழங்குகின்றார்.”பணம் முடங்கிக்கிடப்பது எனக்கு பிடிக்காத ஒன்று யார் என்ன எங்கு கேட்டாலும் கொடுத்துவிடுவேன்” என்கிறார். நிமிடத்திற்கு நிமிடம் அவரின் ஆளுமை என்னை ஆட்கொள்கின்றது. பேசியபடியே கரும்புச்சாறு பருகுகின்றோம்.

விழா தாமதமாக துவங்குகின்றது. வளநாடன் அப்பா அம்மா குத்துவிளக்கு ஏற்றுகின்றார்கள். பள்ளி மாணவர்களின் நடனம். வளநாடன் கல்வி அறக்கட்டளை துவக்கம். வரவேற்புரை. விழாவினை நடத்துபவர் “மக்கள் கவிஞர்” அரு.நாகப்பன். தொலைக்காட்சியின் காலை வணக்கத்தில் ஒரு முறை இவர் பேட்டியை பார்த்திருக்கிறேன். நூலினை வெளியிடுகின்றனர். வெளியிடுபவர் பாவேந்தர் பாரதிதாசனின் சீடர்களில் ஒருவரரான “பொன்னடி” அவர்கள். பெற்றுக்கொண்டவர் இளையராஜாவிற்கு மிகவும் பிடித்த பாடலாசிரியரும், எம்.ஜி.ராமச்சந்திரன் அவர்களால் தமிழ் திரையுலகிற்கு அறிமுக செய்யப்பட்ட “முத்துலிங்கம்” அவர்கள்.புத்தகத்தினை அறிமுகம் செய்கின்றார் கவிஞர் யாழ்நதி.உள்ளூர் பிரமுகர்கள் வாழ்த்துக்கின்றனர். துரைகருணாநிதி வாழ்த்துகின்றார். டாக்டர் ரவிபாரதி வாழ்த்துகின்றார். மேடைக்கு வருகின்றனர் அனைவரும் சுவையான அனுபவங்களை பகிர்கின்றனர். கடைசியில் பதினைந்து நிமிடம் பேசும் பொன்னடி அவர்கள் கவர்கின்றார். அந்த வயதிலும் அத்துனை இளமை, உரைவீச்சு. இனிய இலக்கிய விழா முடிகின்றது. நண்பர்கள் சுந்தர், சித்தார்த், செளரி ராஜன் பெயர்களை புத்தகத்தின் நன்றி பக்கத்தில் பார்த்த்தும் கூடுதல் சந்தோஷம்.ஏதோ என் பெயர் பார்த்தது போலவே.

மதிய வேளையில்,அவர்க்ள் மூவர் (பொன்னடி,முத்துலிங்கம், டாக்டர் ரவிபாரதி) தங்கிய அறையில் பேச ஆரம்பிக்கிறோம்.அடுத்தடுத்த அறையில் தான் தங்கி இருக்கிறோம். அனைவரும் தத்தம் அனுபவங்களை கொட்டுகின்றார்கள். பாவேந்தரோடு நெருங்கி பழகியவர்கள் பாவேந்தரின் அனுபவங்களை சொன்னால் கசக்குமா என்ன? நா.பாவுடன் நடந்த சச்சரவு, கடற்கரையில் நடக்கும் கூட்டம்,பாவேந்தருடன் நடந்த சுவையான நிகழ்ச்சிகள், புத்தகங்கள், கவிதைகள், மனிதர்கள் இப்படியே தொடர்கின்றது.அவர்கள் மூவரை தூங்கவிட்டுவிட்டு நானும் யாழ்நதியும் மற்றொரு அறையில் பேசுகின்றோம். முதன் முறையாக சந்திக்கிறோம். பேச்சின் இடையில் அவர் மறித்து “அப்பா பேரு செந்தமிழா?” என்கிறார். அட. ஏற்கனவே என்னன சின்ன வயதில் பார்த்திருக்கிறார். அறிவொளி இயக்கத்தின் போது ஆம்பூரில் தொண்டாற்றி இருக்கின்றார். நான் அப்போது சிறுவன் 1990களில். பயணக்களைப்பில் உறங்குகின்றோம்.

மாலை நல்ல மழை.பலத்த இடிகேட்டு எழுகின்றேன். அவர்கள் மூவர் கிளம்ப தயாராக இருக்கின்றார்கள். விடை பெறுகின்றோம்.”நிறைய எழுதணும்..” என்கிறார் பொன்னடியான் வண்டியில் கிளம்பும் போதும் .சென்னைக்கு செல்கிறார்கள். அரு.நாகப்பன் தன் பங்கிற்கும் அனுபவங்களை கொட்டுகின்றார்.காயங்கள், வலிகள் ஏராளமாய் புதைந்து கிடைக்கிறது. சூடான காபி அருந்தியபடி பல பகிர்வுகளை பகிர்ந்தபடி கலைந்து செல்கிறோம்.

ஒரு நாளில் இத்தனை மனிதர்கள், ஆளுமைகள், அனுபவங்களா என்று எண்ணியபடி பேருந்தில் பயணிக்கிறேன். செட்டிநாட்டுஅறுசுவையை சுவைக்கவேண்டும், படங்களில் பார்த்த கட்டிடங்களை புகைப்படம் எடுக்க வேண்டும் என்ற ஆவலில் வந்த எனக்கு வேறு வகையான சுவையும், ஆழ் மனதில் பதிந்த நினைவுகளோடு ஆழந்த உறக்கத்தில் குலுங்கியபடி செல்கின்றேன்.36 மணி நேரத்தில் 24 மணி நேரம் பயணித்தும், பயணத்தினால் ஏற்பட்ட பயணகளைப்பு அனுபவங்களை நினைக்கையில் கலைந்தே போகின்றது.

-விழியன்

யுவனுடன் ஒரு சந்திப்பு

மதுரையில் பாம்பாட்டி சித்தனை சந்தித்தபோது ஒரு முறை யுவன் சந்திரசேகரிடம் அலைபேசியில் பேசியுள்ளேன். பேசும் சித்தார்த்தும் ஹலோ தமிழரும் அவரை சந்தித்த போது என் பெயரும் அங்கே அடிபட என்னை நினைவில் வைத்து இருந்தார். சென்ற வார இறுதியில் சென்னைக்கு அலுவலக நிமித்தமாக செல்ல நேர்ந்தது. அக்னி உச்சத்தில் இருந்தது.நண்பனின் அறையில் இருந்து வெளியே கூட விருப்பமில்லாமல் முடங்கி கிடந்தேன். யுவனிடம் பேசலாம என்று அழைத்தேன். “நீங்க டயல் செய்த எண் பிசியாக உள்ளது” என்றது. ஒரு மணி நேரம் கழித்து ஒரு அழைப்பு “சந்திரசேகர் பேசுகிறேன்” என்றார். மாலை சந்திக்கலாமா என்றேன், வேறு இடத்திற்கு செல்வதாக தெரிவித்தார். இப்போது வெயில் அதிகமாக இருக்கிறது வரவில்லை என்றேன். உரையாடல் சுவாரஸ்யத்தில் உடனே கிளம்புகிறேன் என்று அலைபேசியை வைத்தேன்.

மாம்பலம் ரயில் நிலையத்தில் அத்தனை கூட்டம் இருக்கும் என்று நினைக்கவில்லை. அடித்து பிடித்து ஏறி ஜன்னலில் இடம்பிடித்தேன். அரைமணி நேரம் எதிரே இருந்த லத்திகாவிடம் விளையாடி வந்தேன். லத்திக்கா 2-3 வயது சிறுமி. சானடோரியம் ஸ்டேஷன் வந்தது. ஆட்டோவில் யுவன் வீடு சேர்ந்தேன். வாசலிலேயே காத்திருந்தார். ஏற்கனவே சில புத்தகங்களில் பார்த்த முகம். “இலக்கிய உரையாடல்கள்” புத்தகத்தின் முகப்பில் கடைசியாக பார்த்த நினைவு.

சென்னை பயணத்தை பற்றி துவங்கிய உரையாடல் பல தளத்தில் விரிந்தது.சமீபத்தில் வாசித்த புத்தகத்தில் ஆரம்பித்தோம்.

கவிதை பற்றி விவாதித்தோம். கவிதை பற்றிய பல கேள்விகளுக்கு விடையளித்தார். கவிதை வாசிப்பதிலும் கவிதை எழுதுவதில் நிலவும் தன்மைகள் பற்றி பேச்சு வளர்ந்தது. கவிதையை எங்கு துவங்க வேண்டும், எங்கு துவங்கி எங்கு பயணித்து,தொடர்ந்து வந்தால் எங்கு வந்து சேரலாம் என்றார்.

கதைகள் எழுதுவேன் என்றதும். கதைக்கு தேவையான மொழி வளத்தை வளர்க்க என்ன புத்தகங்கள் வாசிக்க வேண்டும் என பரிந்துரைத்தார்.சென்ற வாரத்தில் படித்து வந்த “இன்னும் சில ஆளுமைகள்” (வெங்கட சுவாமிநாதன்) புத்தகம் அறிமுக செய்து வைத்த ஆளுமைகளை பற்றிய கூடுதல் விவரங்களை கொடுத்தார். விரைவில் தன் அனைத்து கதைகளும் ஒரே புத்தகத்தில் வெளிவரும் என்றார்.

குழந்தை இலக்கியம் பற்றியும் ஆழமாக அளவாடினோம்.

இடையே சூடான காபி கிடைத்தது. இசையில் ஆர்வமுள்ள குடும்பம். வாத்திய இசையின் பிண்ணனியில் பேசிய அனைத்தும் வாழ்வின் அழகிய நிமிடங்கள். நான் சென்னை வந்த வேளை லேசான தூறல். யுவன் தன் அடுத்த கவிதை தொகுப்பின் கவிதைகள் சிலவற்றை படிக்க கொடுத்தார்.தன் அடுத்த எழுத்து முயற்சிகளை பற்றி தெரிவித்தார். முந்தைய புத்தகங்களை அலமாரியில் கண்டேன். அவர் வேறு எங்கோ வெளியே செல்ல இருந்ததால் இரண்டு மணி நேர சந்திப்பு நிறைவடைந்தது.

சந்திப்புகள் தித்திப்புகளாய் தொடரும்.

(எம். யுவன், சோழவந்தானில் பிறந்தவர். தற்போது சென்னையில் வங்கி ஒன்றில் பணியாற்றுகிறார். ஒற்றை உலகம் (1996), வேறோரு காலம் (1999), புகைச் சுவருக்கு அப்பால் (2002), பெயரற்ற யாத்ரீகன் – ஜென் கவிதைகள் மொழிபெயர்ப்பு (2003) ஆகிய கவிதை நூல்களும், ஒளிவிலகல் (2001), ஏற்கனவே (2003) ஆகிய சிறுகதை நூல்களும், குள்ளசித்தன் சரித்திரம் (2002) என்னும் நாவலும் வெளிவந்துள்ளன. யுவன் சந்திரசேகர் என்ற பெயரில் சிறுகதைகள், நாவல் ஆகியவையும், எம்.யுவன் என்ற பெயரில் கவிதைகளும் எழுதி வருகிறார்.)

–
விழியன்

மொழிபெயர்ப்பு பட்டறை – அனுபவம்ஞாயிறு காலை 9.30 மணிக்கு எழும்பூரில் உள்ள அருங்காட்சியகத்தின் எதிரே இருக்கும் ஜீவன் ஜோதி இல்லத்தில் தமிழ்நாடு மொழிபெயர்ப்பாளர்கள் சங்கம் சார்பில் மொழிபெயர்ப்பு பட்டறை நிகழ இருப்பதாக சித்தார்த் தகவல் தெரிவித்தான். சொன்னபடியே சரியாக 10.15 மணிக்கு அருங்காட்சியகம் வாசலில் இருந்தேன். இத்தனை வருடம் சென்னைக்கு அடிக்கடி வந்து சென்றாலும் இது தான் முதல் முறையாக எழும்பூர் அருங்காட்சியகத்தில் நுழைவது. பிறகு தான் தெரிந்தது நிகழ்ச்சி நடப்பது அருங்காட்சியகத்திற்கு வெளியே என்று. சித்தாத்தும் சில நிமிடங்களில் வந்து சேர்ந்தான். “தமிழ்நாடு மொழிபெயர்ப்பாளர்கள் சங்கத்தின்” இரண்டாவது ஆண்டு கூட்டம் நடைபெற்றது. இதன் ஒரு நிகழ்வாக கல்லூரி மாணவர்களுக்கு எழுத்து பட்டறை நடைபெற்றது. நாங்கள் சென்ற சமயம் நிகழ்ச்சி ஆரம்பித்துவிட்டது. கட்டணமாக 100 ரூபாய் செலுத்தி லில்கோ புத்தகம் கிடைத்தது. இரண்டும் மூன்று மூத்த மொழிபெயர்ப்பாளர்கள் தங்கள் அனுபவங்களை பகிர்ந்தார்கள்.

“Das Capital” புத்தகத்தை மொழிபெயர்த்த தியாகு அவர்கள் உரைநிகழ்த்தினார். மிக சுவாரஸ்யமாக இருந்தது. எங்கே மொழிபெயர்ப்பில் மக்கள் இடறிவிடுகின்றனர் என்பதை பற்றி சில உதாரணங்களை சொல்லி விளக்கினார். சுவையான சின்ன உரை. பின்னர் சங்கத்தின் பொருளாளர் லதா ராமகிருஷ்ணன் பட்டறை அனுபவங்களை பகிர்ந்தார். ஏற்கனவே சில கல்லூரிகளில் பட்டறைகளை நிகழ்த்தி இருக்கின்றார்கள் போலும். மொழிபெயர்ப்புகள் இரண்டாம் தர படைப்புகள் ஆகாது என பேசினார். இவரை 30வது புத்தக கண்காட்சியில் ஏற்கனவே சந்தித்து பேசியுள்ளேன். கவிஞர் தேவதேவவையும் இவரையும் ஒரு கடையில் வைத்து உரையாடினேன். நம்ம பெருந்த உடலில் ஒரு நன்மையாக என்னை உடனே இன்றும் அடையாளம் கண்டு கொண்டார். “அங்க பார்த்தோம் இல்ல…”. அப்பாடி நம்மள நியாபகம் இருக்கு.

பட்டறை துவங்கியது. சின்ன ஒரு அறையில் சுமார் முப்பது மாணவர்கள மத்தியில் நானும் சித்துவும் அமர்ந்திருந்தோம்.அடைக்கப்பட்ட நீர் வியாபாரம் என்ற ஆங்கில கட்டுரை ஒன்றினை கொடுத்து மொழிபெயர்க்க சொன்னார்கள். இரண்டு பக்கம் இரண்டு மணி நேரம் இரண்டுபேர். அட நாங்கெல்லாம் அரை மணி நேரத்தில் முடிப்போம் பாருங்க.எடுத்துக்கொண்டது என்னமோ இரண்டரை மணி நேரம். . ஒவ்வொரு வரிக்கும் இரண்டு மூன்று முறையாவது அகராதியை புரட்டும் நிலை வந்தது. ஆரம்பத்தில் இருவரும் ஒன்றாக மொழிபெயர்க்க துவங்கி, பின்னர் தனித்தனியாக செய்யலாம் என செய்தோம்.அருகிலே 17 வயது மாணவன் கையெழுத்தை பார்த்து நான் எழுதியதை மறைத்துக்கொண்டேன்.சித்து நான் எழுதியதை பார்த்து மறைத்துக்கொண்டான். அங்கே ஆர்.சிவக்குமார்(மூத்த மொழிபெயர ்ப்பாளர், பேராசிரியர்) அவர்களை சந்திக்க நேர்ந்தது. அவரோடு கொஞ்சம் நேரம் பேசிக்கொண்டு இருந்தோம். ஒரு வழியாக பேர்த்து ச்ச மொழி பெயர்த்து முடித்தோம். நிறையவே அனுபவம். இரண்டு வருடம் முன்னர் சாய்நாத் கட்டுரை மொழிபெயர்க்க ஆரம்பித்து அரை பக்கத்திலேயே மூடிய நினைவு வந்தது.

மதிய உணவிற்கு பின்னர் மாணவர்கள் அனுபவ பகிர்வு நிகழ்ந்தது, பின்னர் நாங்கள் எழுதிய கட்டுரைகளை திருந்த்தி அதிகமாக செய்யப்பட்ட தவறுகளை சுட்டி காட்டினர். மொழிபெயர்ப்பின் போது செய்ய வேண்டிய சில ஆலோசனைகள்

1. மொழியின் மரபுகளை அறிந்துகொள்ளுங்கள்.(இரண்டு மொழிகள்)

2. மொழியின் தன்மைகளை அறிய முயலுங்கள்

3. மொழிபெயர்ப்பினை படித்து முடித்தது மொழியின் இன்பமும் அதில் இருக்க வேண்டும்.

4. சொற்களை தேடுங்கள்

5. எழுதிய பின்னர் வாய்விட்டு படிக்க வேண்டும்

6. நிறைய நூல்களை படிக்கவேண்டும்

7. நம் எண்ணத்தை இதில் புகுத்த கூடாது

8. இடங்களை நிரப்ப வேண்டாம்.

9. மூல ஆசிரியருக்கு நாம் மரியாதை செய்ய வேண்டும்.

10. நகலின் நகலாக இருக்க கூடாது

11. புதிய மொழிகளை கற்றுக்கொள்ளுங்கள்

அங்கே சில புத்தகங்கள் விற்பனைக்கு வைக்கப்பட்டு இருந்தது. அவற்றில் வாங்க கூடாது என நினைத்தும் வாங்கிய புத்தகங்கள்

புது எழுத்து – 2006 ஜூலை இதழ்

வடக்கு வாசல் – பிப்ரவரி 2007 இதழ்

சொல் வழக்கு கையேடு – மொழி அறக்கட்டளை வெளியீடு

தமிழ் நடைக் கையேடு

புதிய பூங்குயில் – ஜனவரி 2007

விழா முடிவில் சான்றிதழும் ஒரு புத்தகமும் பரிசாக கொடுத்தனர்.

யானை (போலந்துக் கதைகள்) – தமிழில் பூமணி.

மொழிபெயர்க்க வேண்டும் என்ற ஆசைக்கு நல்ல பாதையினை வழிவகுத்தது இந்த பட்டறை.
விழியன்
http://vizhiyan.wordpress.com

பருத்திவீரனும் நானும்..

30வது புத்தக கண்காட்சியில் 13ஆம் தேதி நடிகர் சூர்யாவின் “இப்படிக்கு சூர்யா” என்ற புத்தகம் வெளியிடப்பட்டது. மேடையில் சூர்யா, அவர் தந்தை சிவக்குமார், சாலமன் பாப்பையா ஆகியோர் நின்றுகொண்டிருந்தனர். கூட்டத்தின் நடுவே அமைதியாக “பருத்திவீரன்” கார்த்திக் நின்று கொண்டு இருந்தார். மிகுந்த அடக்கமானவராக காணப்பட்டார். “மேடை ஏறுங்க” என்றதற்கு..இருக்கட்டும்.நமக்கு இது தான் சரி என்றார். இந்த அடக்கம் உச்சத்தை அடைந்த பின்னும் தொடரட்டும்.வாழ்த்துக்கள் கொடுத்து புகைப்படங்கள் எடுத்து வந்துவிட்டோம்..

புகைப்படம் எடுத்த ஹலோ தமிழருக்கு மிக்க நன்றி..

இதில விழயன் யாரு பருத்தி வீரன் யாருன்னு கண்டுபிடிங்க பார்ப்போம்

சின்னதாய் நிறைவாய் ஒரு பயணம் – 3 * 4

கலைநிகழ்ச்சி

மாலையில் ஒரு குளுகுளு அரங்கில் கலை நிகழ்ச்சிகள் நடந்தது. சினிமா பாடல்கள், நடனங்கள் என்று மாணவர்கள் கலக்கினார்கள். கூச்சலும் கும்மாளமும் நிறைந்து இருந்தது. ஒரு மாணவி பாடச்சென்று மாணவக்கூட்டத்தில் இருந்து சத்தம் கிளம்ப சிரித்துக்கொண்டே பாதியில் மேடையில் இருந்து இறங்கினாள். நிச்சயம் அந்த மாணவிக்கு ஒரு சபாஷ். தன்னை கிண்டலடித்ததையும் சந்தோஷமாக ஏற்றுக்கொள்ளும் குணம் காண்பது அரிதல்லவா.. முதலாண்டு மாணவர்கள் ஒரு வித்தியாசமான நிகழ்ச்சி செய்தனர். மேடையில் ஒரு பென்ச் போட்டு ஏ.ஆர்.ரகுமான், ஹாரிஸ் ஜெயராஜை மிஞ்சும் அளவிற்கு விரல்களில் மேலதாளம் போட்டனர். விசில் அடிக்கலாம் என்று கை சென்றுவிட்டது, அடங்கு உமாநாதா என்று நிறுத்திவிட்டேன். வெளி கல்லூரியில் இருந்து வந்த மாணவி ஒருத்தி திடீரென மேடையேறி ராரா..பாட்டுக்கு பரதம் ஆடினாள்.அனாயசமான ஆட்டம். முழு பாடலுக்கு சிரித்தபடி, அபினயங்கள், கோபம் என்று பாவங்கள் விளையாடின. எங்கிருந்து வந்த உத்வேகம் தெரியவில்லை, அடுத்து நான் பாடுகின்றேன் என்று நிகழ்ச்சி அமைப்பாளர்களிடம் சொல்லி விட்டேன். டொய்ன் டொய்ன்ன்னு மேடைக்கும் சென்று விட்டேன். நான் மேடைக்கு போய் பாடுகின்றேன் என்றது, ஏண்டா இந்த வேண்டாத வேலை, பசங்க பாவம் என்றான் அஸ்ரப்.

ரொம்ப நாள் ஆச்சு மேடையில் எல்லாம் பேசி. கணினியை கை தொட்டதில் இருந்து இந்த மாதிரி சந்தர்பங்கள் மிக குறைவாகவே கிடைத்தது. அதுவும் கல்லூரி கலை நிகழ்ச்சிக்கெல்லாம் போவதே இல்லை. அது வரை எல்லோரும் ஆங்கிலத்தில் பேசியபடியாலும் நான் தமிழில் “அனைவருக்கும் மாலை வணக்கம்” என்றவுடன் கைதட்டல். மேடையில் இருக்கும் போது கைதட்டல் நாம் இன்னும் பேசவா இல்லை பேசியதும் அறுத்ததும் போதும்டா கீழ இறங்குன்னு சொல்வதற்கா என்று தெரியாது..:”சிவ பூஜையில் கரடி புகுந்தது போல உங்க பூஜையில நான்..எனக்கும் ஆடனும்னு ஆசை தான்..ஆனா..” என்று ஆரம்பித்து..”வெறும் சினிமா பாடல்கள் மட்டுமல்ல பாட்டு, இன்னும் ஏராளமான பாடல்கள் உள்ளது, அதே போல சிரிப்பு மட்டுமல்ல கலை, அழுகை, கோபம், கீரல்,ரணங்கள்,பாசம் நேசம் பற்றி பல விஷயங்களையும் தொட வேண்டும், உங்களுக்காக ஒரு அம்மா பாடல்…” என்று சிறிது நேரம் பேசி பாடினேன். (ரமணன் + விபாகை சந்திப்பில் பாடிய பாடல்). அது கொஞ்சம் அம்மா செண்டிமெண்ட் பாடல் ( அம்மான்னா பிரச்சனை வந்துவிட போகின்றது சாரிங்க தாய் பற்றிய பாடல்). மேடையில் இருந்து கிழே வரேன் பெண்கள் முகத்தில் அங்கும் இங்கும் கண்ணீர்.அடடா ஜாலியா இருந்தவங்களை இப்படி பண்ணிட்டேனே என்ற வருத்தம்.. சீட்டில் வந்து உட்கார்ந்தால் நம்ம அஸ்ரப்பும் கண்ணை துடைக்கின்றான்.கை கொடுத்து..”கலக்கிட்ட மா”. ஒரு நிறைவு தான். நிகழ்ச்சி முடிந்தது சாப்பாடு.

தொழில்நுட்ப புதிய செய்திகள் தெரிந்து கொண்டு உமாநாத் நிறைவடைந்தான், கலை நிகழ்ச்சியில் கலைரசிகன் நிறைவடைந்தான். இரவு உணவினை ஆனந்தமாக உண்டு பாப்பாவும் ‘பூரி’ப்படைந்தைது. இரவு உணவினை ஒரு மைதானத்தில் வைத்தனர். சைவமும் இருந்தது, அசைவவும் இருந்தது. என்ன செய்ய யாரும் வருத்தம் கொள்ள கூடாது என்று இரண்டுமே உண்டேன். சார் ஒரு மீன் ..சார் ஒரு பரோட்டா, சார் தயிர் சாதம். சார் சிப்ஸ்..நடக்க முடியாமல் நடந்து காரில் ஹோட்டலுக்கு சென்றோம். நான்,அஸ்ரப், தீபக், சாதிக் என்ற இரண்டு மாணவர்களும். என் அறைக்கு சென்று குளித்துவிட்டு அஸ்ரப் அறைக்கு வந்தேன். அஸ்ரப் அன்று இரவே கோவை செல்ல வேண்டுமாம். அவனுக்கு எங்களை விட்டுச்செல்ல மனதே இல்லை. 9.30 மணிக்கு போகிறேன், 9.45, 10.00 ,10.15 என்று கடைசியாக 10.30 மணிக்கு பேருந்தில் ஏற்றிவிட்டோம். சாதிக்கும் வீட்டிற்கு சென்றான். தீபகை என்னோடு தங்குமாறு கேட்டுக்கொள்ள அவனும் என் அறையில் தங்கினான். இரவு 2 மணி வரை பேசிக்கொண்டு இருந்தோம். எனது கல்லூரி வாழ்கை, காதல், கடலை, பெங்களூர் வாழ்கை, எழுத்து…அவனது குடும்பம், கல்லூரியில் சுவாரஸ்ய சம்பவங்கள், கலாட்டாக்கள்..ஏதோ ஒரு இடத்தில் ஊங் குட்டியபடி உறங்கிவிட்டிருந்தேன்..

இரண்டாம்  நாள்.

காலை எழுந்து ஒரு புத்தகத்தை முடித்தேன். அகிலன் எழுதிய “நான் கண்ட ரஷ்யா.” 1970களின் பின் பகுதியில் அவர் பயணத்தை பற்றிய கட்டுரைகள். தீபக்கும் பொறுமையாக எழுந்தான். இரவு அவன் தூங்கவில்லை என்று நினனக்கிறேன். லொக் லொக்னு இரும்பியபடி இருந்தான். மூன்று மணிக்கு எழுந்து ஏ.சியை நிறுத்துவிட்டு தூங்கினான். “அண்ணா நான் ரூமுக்கு போய்விட்டு குளிச்சிட்டு வரேன்..நீங்க ரெடியாயிடுங்க..’..”இருடா காபி சாப்பிடுவோம்..”. காபி அருந்துவிட்டு கிளம்பினான். தொலைக்காட்சியில் பூஜ்ஜியத்தில் இருந்து 85 சேனல் வரை இரண்டு முறை சென்று பிறகு கிளம்பினேன். அன்று தான் புதிதாக “மக்கள்” என்ற தனியார் தொலைக்காட்சியை பார்த்தேன். வித்தியாசமான நிகழ்ச்சிகள் இடம்பெறுகின்றன. இலக்கியம் சார்ந்த பல நிகழ்வுகள், சந்திப்புகள், புத்தக விமர்சனம் என்று வந்தது. யார் நடத்துகின்றார்கள் என்ற செய்தி தெரியவில்லை. நிச்சயம் இது மாறுபட்ட ஒரு முயற்சி.

“45 நிமிடத்தில் முடிச்சிடுங்க”  என்று அழகவேல் சொல்லிவிட்டு அரங்கிலிருந்து கிளம்பிட்டார். காலை மணி 10.30. மாணவர்கள் அனைவரும் உற்சாகத்தோடு இருந்தனர். “தமிழில் பேசலாமா? ஆங்கிலத்திலா? ” என்றேன். இரண்டிலும் பேசினேன். நேர ஆளுமை பற்றி சின்ன உரையாடல். “உங்களுக்கு நேரம் இருக்கா?..” என்று ஆரம்பித்து எப்படி நேரத்தை விரயப்படுத்துகின்றீர்கள், நீங்கள் போகவேண்டிய பாதை எது? போக வேண்டிய ஊருக்கு இன்னும் பேருந்து எங்கிருக்கின்றதே தெரியாமல் இருக்கின்றீர்களே? நாளை நிலைமையை பற்றி யோசித்தீர்களா? உங்களுக்குள் என்ன தனித்திறமைகள் இருக்கின்றது? அதை வளர்க்கின்றீர்களா? என்று கேள்விகளையும் அவர்கள் சிந்திக்குமாறு சில வினாக்களையும் தொடுத்து உரையை முடித்தேன். ஆங்காங்கு சோர்ந்த முகங்கள். சரி நம் பேசியது ஏதோ சில மாணவர்களுக்காவது சேர்ந்தது என்ற நிம்மதி. இன்று சோர்வுடன் இருந்தாலும் நாளை அது உற்சாகமாக மாறும் என்ற நம்பிக்கையில்…

பின்னர் மேடை போட்டிகள் நடந்தது. 5 நிமிடத்தில் சொல்லும் ஒரு பொருளை விற்பனை செய்யவேண்டும், ஒரு நிமிடத்தில் ஏதாவது ஒரு தலைப்பில் பேசவேண்டும், 1 நிமிடம் அந்த தலைப்பிற்கு ஆதரவாகவும், அடுத்த நிமிடம் எதிர்த்தும் பேச வேண்டும்.சரக்கு போதவில்லை. நிறைய வாசித்து இருந்தாலே இது சாத்தியாமாகும். கொஞ்சம் ஆனந்தமாக சென்றது அந்த நிகழ்ச்சிகள். AXE Effectக்கு பதில் சாக்ஸ் Effect என்று விற்பனை செய்தனர். இன்னும் நிறைய போட்டிகள். தனியாக C Debugging போட்டியும் நடந்தது. அந்த போட்டியை காண கூட செல்லவில்லை. ஒரு காலத்தில் ஊருக்கே Debug செய்த காலம் உண்டு, கல்லூரியில் தான். (இப்படியே பேசுடா நீ..அந்த காலத்தில..சின்ன வயசில..ஒல்லியா இருக்கும் போது…போடாங்க…)

மதியம் மல்டிமீடியா காட்சிகள். இதுவும் போட்டி தான். சுனாமி ஏற்படுத்திய பாதிப்பு, புகை நமக்கு பகை, நல்ல சிந்தனைகள் போன்றவற்றை மையமாக வைத்து மாணவர்கள் தங்கள் வேலைகளை காட்டினார்கள். மாலை நிறைவு விழா.மிண்டும் ஒரு வழக்கமான நிகழ்வு. மாணவர்கள் தங்கள் இரண்டு நாள் அனுபவத்தினை பகிர்ந்தனர். நானும் இரண்டு வார்த்தை பேசினேன் (நன்றி வணக்கம் இல்லைங்க..) இரண்டு வார்த்தை என்றால் இரண்டு அல்ல..என்னை அழைத்த அழகவேலுக்கு நன்றி தெரிவித்தேன். இத்தனை சிறப்பாக ஒரு நிகழ்ச்சி நடக்கின்றந்தென்றால் அதன் பின்னால் எத்தனை சண்டை, வேர்வை, உழைப்பு இருக்கும் என்று தெரியும், அவர்களுக்கு முதல் நன்றி & பாராட்டு என்றேன்.. பலத்த கரகோஷம். (இறங்கிடு…போதும்..)

தீபக் என்ற புதிய உறவு…

நான் எத்தனை முறை சார் எல்லாம் வேண்டாம் டா..நான் யூத்டா ஒழுங்க உமான்னு கூப்பிடு இல்ல அண்ணா ஓகெ என்றேன் இவனிடம். அப்பொழுதும் சார் சார் தான் வந்தது அவன் வாயில். ஊருக்கு கிளம்பும் போது தான் வாய் நிறைய அண்ணா அண்ணா என்றான்.ஒத்த கருந்துள்ள நண்பர்களை எங்காவது காணும் போது தான் எத்தனை ஆனந்தம் போரின்பம். அதுவும் எதிர்பார்க்காத ஊரில், எதிர்பார்க்காத இடத்தில்..ஓடி ஓடி வேலை செய்தான். பம்பரமாக சுற்றினான். பஸ்சில் போகலாம் டா…வேணாம் சார் காரில் போகலாம்…இப்படி திரும்பினால்..என்ன சார் வேணும்..? டேய் அமைதியா இருடா என்று பாச வசனங்கள்..வேலூருக்கு பஸ் வந்தது. என்னுடம் இரண்டு வேலூர் மாணவிகள் (போட்டிக்கு வந்திருந்தவர்) வந்தனர். மூவருக்கும் சீட் பிடித்துவிட்டு கிழே இறங்கினான். “அண்ணா என்னை மறந்துடாதீங்க…” கண்கள் குளமாயிருந்தது. அந்த மாணவிகளுக்கு அதிசயமாக இருந்தது. இரண்டு நாளில் இப்படி ஒரு நட்பா..? நட்புக்கு இரண்டு நாள் என்ன இரண்டு நொடி போதுமே.. “அடிக்கடி போன் பண்ணுங்க..நான் பண்றேன்..” என்னால பேச முடியவில்லை. “நல்லா படிடா..பெங்களூர் வந்த மறக்காம வா..”.பேருந்து கிளம்பியது…”சேன்ஸே இல்ல..இந்த மாதிரி ஒரு Feeling வந்ததே இல்லைண்ணா..ஏதோ தொலைக்கிற மாதிரி இருக்கு…”..இருவர் கண்ணில் இருந்தும் ஒரு சொட்டு கண்ணீர் அந்த பயணத்தை நிறைவாக்கியது..

–
விழியன்

http://vizhiyan.wordpress.com

வாஸந்தியுடன் ஓர் சந்திப்பு – 3

நான் ஒரு விஷயத்தில் தீவிரமா இருந்தேன். நாம குறைவாக பேசி அவர்களின் அனுபவம், கருத்துக்கள், பார்வைகள் எவ்வளவு பெற முடியுமோ அவ்வளவும் பெற வேண்டும் என்ற ஆவல். ஆனால் பேச்சு சுவாரஸ்யத்தில் நான் தான் நிறைய பேசினேன். (பேச வைத்துவிட்டார்கள்). தன் சிறு வயது நினைவுகளை பகிர்ந்தார். அப்போதைய பெங்களூர் எப்படி இருந்தது பற்றி விளக்கினார். தன் பள்ளி வயது தோழிகள் சிலறை குறிப்பிட்டார். பின்னர் இன்றைய பெங்களூர் வாழ்கை முறை மாற்றங்கள், ராஜ்குமார் மரணத்தின் போது நடந்த நிகழ்வுகளை கலந்தாய்ந்தோம்.

“குழந்தை இலக்கியம் பற்றி உங்கள் கருத்தென்ன?”

“அது தமிழில் எந்த காலகட்டத்திலும் வலுவாக இருக்கவில்லை”

“ஏன் யாரும் இதில் முயற்சிக்கவில்லை. குழந்தைகளுக்கு கதைகள் எவ்வளவு முக்கியம். சின்ன வயசிலேயே அவர்களுக்கு அந்த டேஸ்ட் தரவேண்டாமா? ஆங்கிலத்தில் நிறைய எழுத்தாளர்கள் இருக்கிறார்களே. நீங்கள் ஏதாச்சும் குழந்தைகளுக்கு எழுதி இருக்கீங்களா?”

துலிகா பதிப்பகத்திற்காக எழுதிய ஏராளமான கதை புத்தகங்களை காட்டினார். வித்தியாசமான பேச்சு நடையில் இருந்தது. “தங்களுக்கு தலைவனே இல்லைன்னு காட்டில இருந்த எல்லா மிருகமும் கவலை பட்டுச்சாம். அதனால ஒரு கூட்டத்துக்கு ஏற்பாடு செய்ததாம்..” இப்படி பேச்சு வழக்கில் இருந்தது.

“பேச்சு வழக்கில் இருந்தால் பெரும்பாலான மக்களுக்கு சென்றடையாதே…”

“இது 90% மக்களுக்கு புரியும்…நல்ல வரவேற்பு இருந்தது. “

“இன்றைய வேகமான உலகில் படிப்பதற்கு நேரமில்லை என்ற குற்றச்சாட்டு இருக்கின்றது. நாவல்கள், சிறுகதைகள் என்று இன்று ஒரு பக்க கதைக்கு வந்துவிட்டது. இலக்கியத்தில் அடுத்த வடிவம் ஏதாவது எழுமா? அவசியமா? “

“எதை சொல்கின்றீர்கள் உமா?”

“எந்த எழுத்து வடிவமும் தற்போது எண்ணத்தில் இல்லை, ஆனால் மற்ற வடிவங்கள் போல புதிய வடிவம் ஏதாவது ஏற்பட வாய்ப்பிருக்கின்றதா?”

“பார்ப்போம்…”

தன் இரு மகன்கள் பற்றி விவரித்தார். எங்கு வேலை பார்க்கின்றார்கள் எப்படி படித்தார்கள் என்பதை கூறினார்.

வாஸந்தியுடன் ஒரு சந்திப்பு – 2

வலைப்பதிவர்கள் உலகம் என்று உருவாகி இருப்பது தெரியுமா என்றேன். சொல்லுங்க என்றார். வலைப்பதிவர்கள் உலகம்,யார் எல்லாம் எழுதுகின்றார்கள், அவர்களின் தரம் என்ன? வலைப்பதிவில் என்ன செய்யலாம்? என்ன மாற்றங்கள் தேவை பற்றி அவரிடம் விவரித்தேன்.

இணையக்குழுமங்கள் பற்றியும் பேசும் சந்தர்ப்பம் கிடைத்தது. எவற்றிளாவது சேர விருப்பமா என வினவிய போது அவருக்கு ஏற்பட்ட சில கசப்பான அனுபவங்களால் வேண்டாம் என்றார். மேலும் அடிக்கடி மடலிடவும் முடியாது. சில நல்ல எழுத்துக்கள் வந்தாலும் பல குப்பைகள் இருக்கின்றது. மடல்களை படித்து இவை வெட்டியா என முடிவுக்கு வருவதற்குள் நேரம் போய்விடுகின்றது என்றார்.

சில கேள்வி பதில்கள்

சித்தார்த் கேள்வி

தமிழில் என்றுமே ஒரு பலமான பொதுமக்கள் இலக்கியமும் அதற்கு இணையான தீவிர இலக்கியமும் இருந்து வந்துள்ளது. கல்கி, ந.பா, ஜெயகாந்தன், பாலகுமாரன் என, பெரும்பாண்மை மக்களின் ஆதரவை பெற்ற இலக்கியவாதிகள் இருந்து வந்துள்ளனர். ஆனால் இப்போது அப்படி சொல்லிக்கொள்ளும்படி ஒருவரும் இல்லையே… இதை பொதுமக்களின் படிக்கும் பழக்கம் குறைந்ததன் எதிரொலியாக பார்க்கலாமா? இதில் நமது ஊடகங்களின் பங்களிப்பு என்ன?
படிக்கும் பழக்கம் குறைந்துவிட்டதே காரணம். மக்கள் படித்தால் மீண்டும் எழும். டீ,வி சீரியல்கள் முக்கிய காரணம். பெண்களை தாண்டி ஆண்களும் இரவுகளில் காண்கின்றனர். தொடர்கதைகள் வருவதில்லை

————————–

தங்களது சமீப கால பெங்களூர் வாசத்தை கொண்டு, தமிழ் கலை இலக்கிய சூழலுக்கும் கன்னட கலை இலக்கிய சூழலுக்கும் உள்ள ஒற்றுமை வேற்றுமைகள் என்ன என நினைக்கிறீர்கள்.

கன்னட இலக்கிய உலகோடு எந்த தொடர்புமமில்லை. தமிழகத்தில் ஒரு புத்தக வெளியிட்டுக்கு அனைத்து எழுத்தாளர்களும் வருவார்கள். இங்கு அப்படி இல்லை.

————————–

மஞ்சூர் கேள்விகள்

அரசியல்வாதிகளுடனான உங்களின் பல பேட்டிகள் கசப்பிலேயே முடிந்திருப்பதாக அறிகிறேன். அவர்களின் சுயத்தை வெளிப்படுகையில் இத்தகைய நிகழ்வுகள் ஏற்படும் வாய்ப்புகள் அதிகம். இதில் மிக கசப்பானதாக நீங்கள் எதை நினைக்கிறீர்கள்